بدون عنوان
اومدم.اما بی هیچ حرف و حدیثی . ترجیح می دم از دریچه سکوت به این
دنیا ی رنگارنگ و آدمهاش نگاه کنم .... همین.
+ نوشته شده در پنجشنبه یکم مهر 1389ساعت 23:12 توسط گمراه
|
| تبليغات | X |
چنان پر شد فضای سینه از دوست که فکر خو یش گم شد از ضمیرم
دنیا ی رنگارنگ و آدمهاش نگاه کنم .... همین.
عمری که هرگز نه خندید و نه گریه کرد.
همیشه در سکوت به عقربه های ساعت می نگریست و منتظر
به انتهای جاده چشم دوخته بود....!
چه راحت بی کوله بار اما با دلی پر از حسرت !رفت
بی هیچ اثری و نشانی !سبک اما خسته!
روحش شاد !
نگاهی بهش کردم . با سرم تایید کردم . یعنی آره !
نگاه عجیبی به من کرد. زود متوجه معنی نگاهش شدم .
گفتم : درسته خیلی از چیزها و اتفاقها و شرایط باعث شده ایمان و اعتقادم به
خیلی چیزها ترک برداره و بشکنه ! اما به سه دلیل امسال هم روزه گرفتم .
اولیش حس میکنم اینم سنتی مثل نوروز و چهارشنبه سوری و سیزده بدر و....
دومیش حال هوای دم افطار و صف نانوایی و پختن فرنی و....
سومیش ربنای استاد شجریان ....
دوستم لبخند تلخی زد و گفت : امسال که دیگه ربنا پخش نمی شه !
با خودم گفتم قبلا اگه هزار دلیل داشتم برا روزه گرفتن ! کم کم همه اش رو
از مون گرفتن ! یعنی همه چیزمون و داشته هامون و گرفتن و جاش هیچ تحویلمون
دادن و همه چیز رو از محتوی و معنی خالی کردن یعنی همه چیز رو بی معنی کردن.
حالا مونده سه دلیل که امسال هم یکیش رو گرفتن و موند دودلیل.
آنسوتر دختر بچه ای سعی می کرد خودش رو رو دوچرخه اش نگه داره و هر بار که
تعادلش رو از دست میداد و به زمبن می خورد دوباره بلند میشد و سوار دوچرخه اش
میشد . ومن زیر لب ربنای استاد رو زمزمه میکردم !
در این زندان خانه شاید شهر یا کشور !
نفس در سینه ها حبس !
کجا باید رفت از دست این دژخیم بی ایمان!
نه رنگی ! نه نوری ! نه فانوسی !
حسرت .... آه .....!
حتی خدایی هم نیست اینجا!
آیا هست!
نمیدانم !
شاید!
می زنم .سالهاست که از گریه بیگانه ام . اما همیشه بغضی فرو خورده از سالها تحقیر
همراه من است . تحقیری که صبح تا شب از دوران مدرسه و دبیرستان و دانشگاه و....
تا اکنون چون همزادی نحس با من بوده است . از پس ابری از دود سیگار به سالهای
دور خیره می شوم .سالهایی سیاه و تاریک . سالهایی از حسرت و تحقیر و توهین .
می خواهم دل سیر گریه کنم .اما باز صبر می کنم . صبر می کنم و بغض را فرو میدهم
در روزی این بغض فرو خورده را رها خواهم کرد که عروس آزادی را در آغوش کشم .
آنچه می جویی ، نمی یابی محالست این محال
بر درخت آرزو بی هوده می بندی دخیل
چوب خشک است این بسوزانش بکار آید ذغال
دیو بد طینت به میدان آمد اینک بی نقاب
کینه های کهنه دارد ، کار سخت است این جدال
شهر کوران شد مگر اینجا نمی بیند کسی ؟
سر بکار خود فرو بردن چرا باید روال
نسل آدم پیش از اینها منقرض شد سالها ست
این که باقی مانده کفتار است و گرگ است و شغال
ما از نسل آتشیم و آفتاب !
امروز حال و هوای دیگری داشتم ... خواستم چیزی بنویسم ...سطر بود که خط
می خورد و کاغذ بود که سیاه ...قلم نیز اشکش جاری بود اما ... قصه پر غصه
ما را قلم و کاغذ نیز تاب نمی آورد ... ناگاه شعر زنده یاد احمد شاملو به خاطرم
آمد. .. شاید حرف همه ما یا آن هایست که امروز لحظه ی آه در دل یا اشک در گوشه
چشم به سرنوشت شوم این سرزمین اندیشیده اند ......
هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود .
هراس من ــــ باری ــــ همه از مردن در سرزمینی است
که مزد گور کن
از آزادی آدمی
افزون تر باشد .
به شمارش می انداخت . بوی اردیبهشت مشامش را نوازش می داد.
عابران زیر چترهای سیاه و آبی و سبز و قرمز ... در حالی که سعی
می کردند از زیر باران فرار کنند با قدم های تند هنگام عبور از مقابل او
نیم نگاهی به او می کردند و او با لبخندی خیس پاسخ آنهارا می داد.
ساعت ها گذشت . او همچنان کنار خیابان زیر باران ایستاده بود. دیگر
عبور عابری لحظه های باران خورده او را به هم نمی زد . لحظه ای
چشما نش را بست . و دستانش را برای طلب باران بیشتر به آسمان
دراز کرد انگار می خواست تمامی آسمان را در آغوش بگیرد . آسمان
غرید و باران دوباره باشدت در آغوش او بارید. زمانی که سرشار از این
هم آغوشی با باران فارغ شد زنی با روسری آبی و چتری سفید با
گلهای ریز صورتی را روبروی خود دید که از میان قطرات باران به او خیره
مانده است . بی تابی در قدم هایش موجی زد . زن لبخندی زد و او
را به زیر چتر سفیدش دعوت کرد. مرد لبخند خیسی زد و آسمان
نفس هایش به شمارش افتاد .
باران همچنان می بارید .در کنار خیابا ن در جای خالی مرد که ساعتها
زیر باران ایستاده بود چتر سفیدی با گلهای صورتی ریز دیده می شد .!
سالها بود كه گذشته بود . خسته باران و برف و باد و گرما.
هنوز تا رسيدن به آرزوها سال ها فاصله داشت . سالهايي
مبهم . نه راه برگشت داشت نه راه پيش . در زمان متوقف
شده بود . سفرش را با قاصدكي آغاز كرده بود و اكنون
همسفرش گرد و غبار راهي بي انتها بود . در ميانه راه
گم شده . گمراه خود را باخته است . او فريب خورده است.
اكنون او سالهاست كه در پي خويش در دايره اي مي چرخد
مي چرخد و مي چرخد . در دوري بيهوده .....................
به شوخي هم شده مي گويم سال هشتادونه هم تمام شد.
حالا شش روز يا سيصدو شصت و پنج روز برايم چندان فرقي
نمي كند .
سالي كه گذشت يعني سال هشتاد و هشت سالي بود كه
خاطره اش در دفتر تاريخ اذهان به تعداد همه ايرانيان ثبت شد.
سالي كه شروعش با بهار سبز و اميد سبز آغاز شد . بهاري
كه دوباره اميدروزهاي آزادي و دوستي را در دلها زنده كرده بود.
اما دست دژخيم زمستان به يك باره اين اميد و ميليون هاجوانه
سبز را به نفع خود تصاحب و سرشاخه ها و جوانه هاي سبز را
سوزاند..!
چه روز ها و شبهايي داشتيم . روزهاي شادي و شبهاي اميد !
روزها و شب هاي دوستي . همه با هم يكرنگ و يكدل و مهربان
كه يك هدف مشترك توانسته بود دل ها را كه به عمد از هم دور
كرده بودند دوباره به هم نزديك شو د . كمتر رفتار هاي رياكارانه
و دل آشوب كه اين سالها جزو خصو صيات ما شده و به شدت
اين عمل تبليغ مي شود در ميان مردم مي شد ديد . يك رنگ و
صادقانه به هم ديگر سلام مي دادند و با ادب و مهرباني دست
يك ديگر را مي فشردند ... اما افسوس ... افسوس ....
اما اگر چه زمستان سخت با شد ولي مردم اين سرزمين به اميد
بهار دل هاي خود را گرم نگه مي دارند و آغاز بهار و رفتن زمستان را
جشن مي گيرند و اكنون من وشايد شما هم چنين حسي داريم
اگر چه بيرون سرما بيداد مي كند و دست دژخيم زمستان
جوانه هاي سبز اميد را در اسارت خود دارد اما زمستان بداند اين
جوانه هاي سبز شايد بر سر شاخه ها زرد و سياه شوند ولي
ريشه اي عميق به وسعت خاك پاك ايران دارند .
با اميد پيروزي و بهروزي
و پيوند بهار طبيعت با بهار سبز آرزو و اميد